اعتراف میکنم که:

 اصلا یادم نمیاد که هیچ کدوم از پسرای فشن دانشگاه بهم شماره داده باشه.

توضیح نوشت:

پسر فشن =  پسری با تیپ اسپرت مد روز،که لباس زیرش از شلوارش زده بیرون و به مارک لباس زیرش افتخار میکنه و اگه لباس زیرشو ازش بگیرن قطعا محاله که پا تو دانشگاه بذاره چون شدید خورده تو سر کلاسش. پسری که بعضا موهاشو رنگ میکنه و ابروهاش از ابروهای دوست دخترش باریکتر و هشتی تره.پسری که زیور الاتش از من یکی بیشتره.به جای ضد افتاب پنکیک رو ترجیح میده.خوب البته بماند که کفش و ساعت و عینک و خلاصه اینجور چیزاش مارکه و از جمله لباس زیرشم ایضا.

اره اعتراف میکنم که هیچ کدوم از این دختر کشا!! به من یکی شماره ندادن و البته منم کشته نشدم.

منم لباسام مارک بود،منم عطر مارک میزدم،منم ابروهامو برمیداشتم،منم موهامو رنگ میکردم. ولی هیچ کدوم از اقایونی که خیلی شبیه من بودن! به من شماره ندادن. البته اختلافاتی هم داشتیما.مثلا لباس زیر من پیدا نبود.

دلیل: همیشه بدو میرفتم سر کلاس و زودی هم برمیگشتم خوابگاه. حوصله ی تو دانشگاه پرسه زدن رو نداشتم. یعنی بندگون خدا خیلی فرصت زیارت بنده رو نداشتن!

دلیل دوم و اصلی تر خصیصه هامون بود:

خصیصه ی من: همیشه در مقابل چنین شخصیتایی چنان اخمی نثارشون میکردم که... (بماند) . و برعکسِ دخترایی که چپ و راست واسشون ضعف میرفتن و اقایون باورشون میشد که یه پخی هستن! من چنان کج محلشون میکردم که نگو.تازه تو خوابگاه که پایگاه خبری محسوب میشد چنان ابراز تهوع میفرمودم نسبت بهشون تا به گوش سوراخ شدشون برسه.

خصیصه ی اونا: نیست که دختر کشن! نخواه که بیان بهت شماره بدن عزیز.تو باید باعشاق دیگشون کورس بذاری و شمارتو زودتر و دلرباتر به دستشون برسونی تا یک هفته الی یک ماهی مهمون دلای شلوغشون باشی.

پیوست اعتراف: الان که یادم میاد یه پسری تو کلاسمون بود. انصافا از هیکل و زیبایی نقص نداشت.اینطور که میگفتن وضع مالی خیلی خوبی داشتن. یعنی هرچقدر بگم این پسر خوشگل و خوشتیپ بود کم گفتم.چه صدای قشنگی داشت.از لحاظ ظاهر بی نقصترین ادمی بود که از نزدیک میدیم. اوایل هم تیپ میزد مارک و ال و بل. موهاشم فشن بود ولی زننده نبود تیپش. دختر کش که هیچ،پسر کشم بود! ولی چی؟ درس زیررررر صفر. یعنی اصلا سر کلاس بیشنر از 2 جلسه نمیدیدش! همش یا حذف میشد یا میفتاد.اخرم از داشگاه به خاطر مشروطیهای متوالی اخراجش کردن.قیل از اون هم مثل اینکه معتاد شده بود و دیگه چیز چشمگیری از زیباییش نمونده بود. یعنی منکه تو اوجشم، که تو همه ی دانشگاه بین اونهمه پسر این رو به زیبایی زبونزد کرده بود نسبت بهش بی تفاوت بودم وتازه اینقدر نمیومد که برخلاف یه عده که بیشتر هلاکش میشدن اصلا یادم میرفت یه همچین همکلاسی ای هم داشتم، وقتی دیدم زیباییش که تنها حسنش بود هم نابود شده اه از نهادم بلند شد.حالا فکر کن خانوادش یا...

اخه واقعا حیف نیست؟ ادم واقعا دردش میاد.

خلاصه این از اینجور تیپ پسرا که من ذاتا هیچ وقت نپسندیدمشون. اونا هم منو نپسندیدن ظاهرا.

تو اتاق همه میگفتن رها با یه پسر خرخون(ببشخید) و مودب با خانواده ی اصیل و مبادی اداب ازدواج میکنه.

اونا یه پسر که همیشه کت شلوار تنشه،عینکیه،و خیلی مودب و با وقار و جدیه تو ذهنشون بود همیشه.

ولی این تو ذهن من نبود.

هیچ وقت پسر رویاهامو حتی یکبار هم تو کت شلوار ندیده بودم! حتی به شب عروسیمم فکر نکرده بودم که واسه یه بارم که شده کت شلوار به تن ببینمش. راستش عینکم نداشت. همیشه یا تیپ اسپرت داشت(ولی نه جلف) یا تیپ مردونه( ولی نه کت شلوار). یه چیزه میانه همیشه تو ذهنم بود. البته اینو بگم که راستیتش هیچوقت یاد ندارم منحصرا در مورد تیپ فرد ایده ال زندگیم فکر کنم. فقط جلف ویا شلخته و چرکو نباشه کافیه.

ولی تا دلت بخواد در مورد اخلاقش و تحصیلاتش فکر کرده بودم. حالا این فکرامو بعدا میگم.

یه اعتراف دیگه:

هیچ وقت از پسری که خیلی سربزیر و یقه بسته باشه،شماره نگرفتم! خوب البته اونا که شماره نمیدن.منظورم این بود که پیشنهاد ازدواج هم نداشتم.

دلیل: البته اینجور پسرا تعدادشون تو دانشگاه ما که خیلی خیلی کم بود. ولی از اونجایی که هم من  مسیرم از کلاس به خوابگاه و بالعکس اونم با سرعت نور بود،و همچنین از اونجایی که این جور تیپا زیاد چش و گوششون نمیچرخه،اصولا هیچ زمینه ای برای اینجور پیشنهادا فراهم نمیشد.

دلیل دوم و اصلی تر: چیزی این وسط مهمتره اینه که اگر هم موقعیتش بود هیچوقت یه پسر با اون تیپ و خط فکری به منی که مانتوی روز و موهای رنگ شده وصورت ارایش دارو ناخنای گاها لاک زده داشتم، پیشنهادی نمیداد.

منم هیچ وقت تو نخ همچین پسرایی نبودم.حس میکردم خیلی خشکن.و بعدها اونطور که باید به همسرشون محبت نمیکنن! یعنی محبتاشونم خشکه! زندگی های یخ و یه نواختی دارن. و از اینجور فکرا.

خلاصه این از این 2 دسته که کاری با اینجانب نداشتن که نداشتن.

میموند یه دسته بین این 2تا که یه تیپ متعادلتر بود تو ذهن من. یه پسر متین و مودب امروزی که شیطنت داره و شاده ولی جلف نیست، متین و مودبه ولی خشکه مقدس و اخمو هم نیست!

هرچی شماره دریافتیدم از این گروه بود.

اعتراف سوم:

از این گروه هم اصلا گُر و گُر شماره و پیشنهاد نداشتم.

دلیل:

جان من دلیل اولو دیگه خودتون حدس بزنین ،تو دلایل مشترک گروه اول و دومه. همون که زودی میرفتم و میومدم و پرسه نمیزدم و به هیچ پسری رو نمیدادم و حتی یه زهر خند تو صورت مذکر جماعت نمیزدمو همینا دیگههه. خوب اخه الانه یه طوری شده که بالاخره باید تو عشوه ای کرشمه ای،لبخندی،زهر خندی،پوز خندی،چه میدونم باید یه کاری بکنی تا...

ولی راستش من خیلی خوشم نمیومد.دوست داشتم اونقدر به چشم یکی خوب بیام که نیازی نباشه واسش و نخ و طناب و... پرت کنم.خوب همین امار رو به شدت دچار نزول میکرد.

دلیل دوم: دوست نداشتم که فعلا دوست داشته شوم!!! چی گفتم؟!

منظورم اینه به دوستی که ابدا فکر نمیکردم. دلمم نمیخواست فعلا ازدواج کنم. این بود که به محیط اطراف بی تفات بودم و متقابلا محیط اطراف هم به من.

ولی خوب تعداد پیشنهادام خیلی کم نبود،نه. ولی اگه میخواستم طور دیگه ای باشم و تو فکر این موضوع باشم،این پیشهادا خیلی خیلی بیشتر میشد.

این موضوع برای من اهمیت نداشت.برعکس هم اتاقیای گرام. چون اونا کلی به اب و اتیش میزدن که حتما با شماره برگردن خوابگاه(حالا بی افم داشتنا) وقتی هم میومدن با کلی اب و تاب تعریف میکردن و کلاس میذاشتن!

ولی من زمانایی که شماره یا پیشنهادی داشتم.میومدم اتاق کلامی حرف نمیزدم.

دلیل: حرفی که تو اتاق زده میشد تو اتاق نمیوموند. اول به بیرون از اتاق و بعد هم به دانشگاه و بغد هم به گوش اقای شماره دهنده میرسید!!!

و من فکر میکردم که اگه اون شخص شخصیت ضعیفی داشته باشه، تا به گوشش برسه،میگه اوه چه دختره تو کفه که بهش شماره دادم که همه جا رو پر کرده!( چون واسه بچه ها پیش اومده بود)

اگرم متشخص و ابرومند بود،اصلا دلم نمیومد که بقیه بفهمن.

واسه همین بچه ها از چیزی خبردار نمیشدن مگر زمانایی که خودشونم حضور داشتن.

وای اتفاقات خنده داری گاهی پیش میومد که من مات و مبهوت میموندم.

مثلا یه بار 2تاشون دیگه داشت دعواشون میشد که پسره شماره رو به کدومشو ن داده!!! بعد یقه یکی دیگشون رو گرفته بودن که تو بگو انصافا به کدوممون شماره داده؟! اونم موذیانه سکوت کرده بود و سر تکون میداد. بعد یه مدت دو هفته ای همین نفر سوم مدعی شد که اصلا پسره به خودش شماره داده!!!!!! وای وای منو بگی،از تعجب شاخ در اورده بودم. پیش خودم فکر میکردم پسره یا خیلی گاگول بوده شماره دادنم بلد نبوده،یا چقدر مال بوده که اینا دارن دبه در میارن تا پسررو از چنگ هم در بیارن. تو اون لحظه فقط دوست داشتم پسر رو ببینم!! ولی فقط اسمشو،رشتشو شنیدم.رشتش که توپ بود.اخرشم هیچکدوم نتونستن با پسره دوست بشن!!

این اتفاق ترم 1 افتاد(دیدین گفتم بازم پیش میاد که از اتفاقات خوابگاه بگم؟)

حالا اینجا رو داشته باشین.

ترم 5،همون پسر به من شماره داد. وقتی خودشو رشتشو معرفی کرد فهمیدم همون مکش مرگ ماست!  ردش کردم.

وای که چه بی ادب و بی شخصیت بود.چون از اون روز به بعد هر جا منو میدید یا یه متلکی مینداخت یا حتی یه شکلکی برام در میاورد!!! فکر کننن!

ببخشید پست خیلی طولانی شد. نمیشد نصفه رهاش کرد.

کم کم داستان اصلی شروع میشه.

// به نظر من پیشنهاد ازدواج یا حتی دوستی کمیتش زیاد مهم نیست،این کیفیته که حرف اصلی رو میزینه.این چیزیه که همیشه تو ذهنم داشتم و دارم.وتجربه عقیدم رو به من ثابت کرده.